Czas Apokalipsy

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end
It hurts to set you free
But you’ll never follow me
The end of laughter and soft lies
The end of nights we tried to die
This is the end

Egzotyczne stojące lasy, otaczają samotne dusze Wietnamczyków proszących o błogi spokój i wygraną, zostają zniszczone przez wrogość i niechęć Amerykanów. Czerwono-pomarańczowy promień światła zaczyna zasłaniać ludzkie spojrzenia, a pozostaje jedynie ciemnozielony, gęsty dym, oślepiający wiarę i nadzieję, pozostawiając pustkę.

W tę otchłań musi wrócić kapitan Benjamin L. Willard (Martin Sheen), który ma za zadanie wyeliminowanie pułkownika Waltera E. Kurtza (Marlon Brando), który zaszył się w dżungli, tworząc swój własny kult oraz stosując skrajnie brutalne i niemoralne metody – egzekucje, terror oraz absolutną kontrolę nad ludnością. Kapitan wraz z jego czteroosobowym składem wyrusza na poszukiwania pułkownika.

Na początku filmu Willard, rozbijając lustro i raniąc sobie rękę oraz ujawniając niechęć do przebywania w mieście, sugeruje, że nie potrafi funkcjonować poza realiami wojny, a jego spokój jest od niej uzależniony. Gdy dostaje możliwość od generała Cormana powrotu na front, przyjmuje on misje bez zastanowienia. W miarę podróży w górę rzeki Benjamin obserwuje coraz większy chaos i irracjonalność działań militarnych – od spektaklu kobiet w helikopterach po bezinteresowną przemoc wobec cywilów.

Ukazuje to scena, w której załoga wraz z kapitanem postanawiają sprawdzić przepływający obok nich statek. Wszystko przebiega normalnie, dopóki jedna z osób na statku się porusza, więc mężczyźni zaczynają ślepo strzelać w statek, zabijając jego załogę i niszcząc przy tym jego zawartość. Po zakończeniu działań okazuje się, że dziewczyna biegła do kosza, by uratować swojego psa. Podkreśla to tylko automatyzm żołnierzy i ich bezrefleksyjne działania.

„The horror has a face… and you must make a friend of horror."

„I’ve seen horrors… horrors that you’ve seen. But you have no right to call me a murderer."

„It’s impossible for words to describe what is necessary to those who do not know what horror means."

Benjamin zaczyna się zastanawiać, czym okrutne metody Waltera różnią się od przemocy wojny oraz w trakcie czytania jego dokumentacji, w jaki sposób stał się on przywódcą klanu. Prawda jest taka, że czyny Kurtza nie różnią się niczym od mechanizmu wojny.

Dowództwo armii amerykańskiej chce wyeliminować pułkownika tylko dlatego, że działa na własną rękę i ukazuje przez to mroczną stronę konfliktu bez zbędnej obłudy. Film pokazuje, że zło nie dotyczy tylko osób szalonych, lecz jest częścią każdego człowieka i ujawnia się w konfrontacji z rzeczywistością przemocy. Podróż wzdłuż rzeki jest metaforą – nie zmienia ona kapitana Willarda, lecz zdejmuje z niego maskę nałożoną przez społeczne standardy. Pokazuje to, że najprawdopodobniej Walter Kurtz przeszedł podobną wędrówkę, która także go odmieniła. W ten sposób produkcja podkreśla, że nie tylko wojna ujawnia prawdziwą naturę człowieka, ale także może go nieustannie zmieniać.